Het Echte Italië
Verhalen uit het dagelijkse leven

Met grote mildheid en heerlijke tongue in cheek humor schetst Stef Smulders alledaagse gebeurtenissen
die voor Italianen doodgewoon zijn, maar waar wij – als buitenstaanders – met verbazing naar kijken.

Carl Buyck en Franka Verhoeyen
Cosiddetto.be

Paperback & E-book & Gebonden

LEZERS OVER HET ECHTE ITALIË:

Met grote mildheid en heerlijke tongue in cheek humor schetst Stef Smulders alledaagse gebeurtenissen die voor Italianen doodgewoon zijn, maar waar wij – als buitenstaanders – met verbazing naar kijken. Na eerdere boeken over ‘Italiaanse toestanden’ levert de auteur opnieuw een leuk en heel lezenswaardig boek af waar Italiëliefhebbers zeer zeker van zullen smullen.    Carl Buyck en Franka Verhoeyen, Cosiddetto.be, maart 2023

‘Het Echte Italië’? Is er dan ook een onecht Italië? Dat is de vraag die ongetwijfeld direct opkomt en het antwoord luidt: Ja. Deze “nep”versie van het land bevindt zich in het hoofd van niet-Italianen die zich door het romantische beeld van een land van zon, zee, gondels, pasta en wijn laten verleiden te denken dat Italië het paradijs op aarde is. Een paradijs bevolkt door louter vriendelijke, vrolijke, de hele dag wijn drinkende, O sole mio zingenden gondeliers die het carpe diem in hun hart gegrift hebben. Een land bezaaid met alleen maar mooie kastelen, gerestaureerde landhuizen en architectonische wondervilla’s in een heuvelachtig landschap vol keurig bijgehouden wijngaarden, met een nagelschaartje bijgeknipte gazons en nergens zwerfafval. Een land zonder lelijkheid en troep waar louter schoonheid te vinden is. Ah…

Vergeet het maar.

Het echte Italië is verrassend anders dan de gemiddelde buitenstaander denkt. Je ontdekt het pas als je wat langer of permanent in het land woont en het dagelijks ervaart, bij de bakker, in de supermarkt, op het postkantoor, etc. Daar waar de echte Italianen komen en te observeren zijn. In het wild.

‘Het Echte Italië’? Is er dan ook een onecht Italië? Dat is de vraag die ongetwijfeld direct opkomt en het antwoord luidt: Ja. Deze “nep”versie van het land bevindt zich in het hoofd van niet-Italianen die zich door het romantische beeld van een land van zon, zee, gondels, pasta en wijn laten verleiden te denken dat Italië het paradijs op aarde is. Een paradijs bevolkt door louter vriendelijke, vrolijke, de hele dag wijn drinkende, O sole mio zingenden gondeliers die het carpe diem in hun hart gegrift hebben. Een land bezaaid met alleen maar mooie kastelen, gerestaureerde landhuizen en architectonische wondervilla’s in een heuvelachtig landschap vol keurig bijgehouden wijngaarden, met een nagelschaartje bijgeknipte gazons en nergens zwerfafval. Een land zonder lelijkheid en troep waar louter schoonheid te vinden is. Ah…

Vergeet het maar. Het echte Italië is verrassend anders dan de gemiddelde buitenstaander denkt. Je ontdekt het pas als je wat langer of permanent in het land woont en het dagelijks ervaart, bij de bakker, in de supermarkt, op het postkantoor, etc. Daar waar de echte Italianen komen en te observeren zijn. In het wild.

Tientallen verhalen waarin evenzovele problemen op geheel Italiaanse wijze worden opgelost, wat vaak tot gefronste Hollandse wenkbrauwen en hilarische taferelen leidde. In dit boek ontmoet de lezer talloze karakteristieke Italianen, van sympathiek tot schurkachtig, van ontroerend tot onbeschaamd. Echte Italianen van vlees en bloed, de ene keer cliché, de andere keer onverwacht origineel. Maar altijd de moeite van het leren kennen waard.



Het Echte Italie is als paperback (€22,95) en E-book (€6,95) en gebonden (€27,95) verkrijgbaar bij:

Leesfragmenten

Povera Italia!

“Voor me in de rij bij de kassa van de Basko supermarkt staat een oud verschrompeld mannetje te mopperen. Hij heeft een zongebruind hoofd dat vanaf een grote, bolvormige, kale kruin taps toeloopt naar een puntige kin. Zijn dikke, halfronde wenkbrauwen geven hem het gezicht van een clown, maar hij kijkt niet vrolijk. Tegen iedereen die in zijn buurt komt, zegt hij iets, steeds hetzelfde. Hij richt zich ook tot mij en hoewel ik hem niet begrijp, knik ik hem vriendelijk toe om ervan af te zijn. Hij weet echter niet van ophouden en net als ik mij eraan begin te ergeren, zie ik de papieren zakken met brood die hij bij zich draagt en snap ik opeens wat hij zegt: ‘Ha messo i guanti? Ha messo i guanti? Heeft u de handschoentjes aangedaan?’ Dit vervolgt hij met wat onverstaanbaar gebrabbel, om te eindigen met de algemene conclusie ‘Povera Italia.’

Naar de opera

“Ach nee, de rode loper. Natuurlijk, we hadden het na zoveel jaar kunnen weten, maar ieder jaar vergeten we het weer. Voor de opening van het operaseizoen sluit men de Strada Nuova af, zet men het Fraschini-theater in de schijnwerpers, worden er twee in Napoleonkostuum gestoken wachters bij de ingang geposteerd en legt men een rode loper uit. Feest! En alle toeschouwers gaan uiteraard, fare bella figura, in gala gekleed. Behalve wij. In ons dagelijkse kloffie met vale trui en afgetrapte spijkerbroek staan we weer eens als die boeren uit Nederland te kijk. Het mankeert er nog maar aan dat we onze klompen aan hebben. Beschroomd en ook een beetje beschaamd trekken we ons in de schaduw van de gebouwen aan de overkant terug en observeren het opzichtig flaneren van de fine fleur van de stad. Pas op het laatste moment vluchten we naar binnen waar we ons dan voor het oog van tout Pavia door de volle zaal naar voren moeten werken. Dat krijg je ervan als je eersterangs kaartjes hebt.”